De molenaar en de ambtenaar - Bewerkingsoverzicht

NCAD op 1 apr 2008 16:08

2008-04-01T16:08:40Z

NCAD op 1 apr 2008 16:07

2008-04-01T16:07:24Z

NCAD op 1 apr 2008 16:06

2008-04-01T16:06:55Z

NCAD op 29 mrt 2008 18:24

2008-03-29T18:24:27Z

NCAD op 29 mrt 2008 18:21

2008-03-29T18:21:03Z

NCAD op 5 okt 2007 17:40

2007-10-05T17:40:11Z

NCAD op 27 sep 2007 09:50

2007-09-27T09:50:20Z

NCAD op 13 sep 2007 11:33

2007-09-13T11:33:54Z

NCAD op 30 aug 2007 15:03

2007-08-30T15:03:02Z

NCAD op 2 aug 2007 10:29

2007-08-02T10:29:11Z

←Oudere versie		Versie op 1 apr 2008 16:08
Regel 2:		Regel 2:


−	Blijkens het voorgaande was er veel wat de molenaar niet mocht. Daar stond tegenover dat hij wettelijk tot veel verplicht was. De overheid, die dit alles wettelijk had vastgelegd, stelde bij alle molens ambtenaren aan om de naleving te controleren. De oorzaak van de reglementering van het korenmolenaarsberoep lag in de zogenaamde [[begrippenlijst#Accijns\|accijns]] op het gemaal,[[Afbeelding:Ossentredmolen_17e_eeuw.jpg\|thumb\|350px\|right\|Ossentredmolen voor 2 ossen en maalinrichting]] een belasting op meel.	+	Blijkens het voorgaande was er veel wat de molenaar niet mocht. Daar stond tegenover dat hij wettelijk tot veel verplicht was. De overheid, die dit alles wettelijk had vastgelegd, stelde bij alle molens ambtenaren aan om de naleving te controleren. De oorzaak van de reglementering van het [[Korenmolenaar als beroep\|'''korenmolenaarsberoep''']] lag in de zogenaamde [[begrippenlijst#Accijns\|accijns]] op het gemaal,[[Afbeelding:Ossentredmolen_17e_eeuw.jpg\|thumb\|350px\|right\|Ossentredmolen voor 2 ossen en maalinrichting]] een belasting op meel.

@@ Regel 5: / Regel 5: @@
-Een dergelijke belasting had al voor de negentiende eeuw bestaan in plaatselijke verordeningen. De wetsherzieningen van 1813 en daarna hadden plaatselijke accijnzen in wetten ondergebracht, die voor het hele koninkrijk golden. Kritiek op het feit dat zij de eerste levensbehoefte belastten, leidde in 1816 tot hun [[De afschaffing van de accijns ophet gemaal|'''opheffing''']]. In 1822 werd de accijns op het gemaal opnieuw ingevoerd, [[Noten TIN19-1-H3#3-16|<sup>[16]</sup>]]
+Een dergelijke belasting had al voor de negentiende eeuw bestaan in plaatselijke verordeningen. De wetsherzieningen van 1813 en daarna hadden plaatselijke accijnzen in wetten ondergebracht, die voor het hele koninkrijk golden. Kritiek op het feit dat zij de eerste levensbehoefte belastten, leidde in 1816 tot hun [[De afschaffing van de accijns op het gemaal|'''opheffing''']]. In 1822 werd de accijns op het gemaal opnieuw ingevoerd, [[Noten TIN19-1-H3#3-16|<sup>[16]</sup>]]
 nu aangeprezen vanwege haar gevoeligheid voor welstandsverschillen. Immers, tarwe, het voedselbestanddeel van de welgestelden, was aanzienlijk hoger belast dan de rogge, dat het voedsel van de minder gegoeden vormde. De [[Het luxeprodukt suiker|'''accijnsregeling''']] en de controle op de molenaars werden verder aangescherpt in 1833, vooral om fraude te voorkomen.[[Noten TIN19-1-H3#3-17|<sup>[17]</sup>]]
 Over elke kilo rogge- of tarwemeel werd belasting geheven en de overheid zag er op toe dat niemand maalde zonder toestemming.

@@ Regel 5: / Regel 5: @@
-Een dergelijke belasting had al voor de negentiende eeuw bestaan in plaatselijke verordeningen. De wetsherzieningen van 1813 en daarna hadden plaatselijke accijnzen in wetten ondergebracht, die voor het hele koninkrijk golden. Kritiek op het feit dat zij de eerste levensbehoefte belastten, leidde in 1816 tot hun opheffing. In 1822 werd de accijns op het gemaal opnieuw ingevoerd, [[Noten TIN19-1-H3#3-16|<sup>[16]</sup>]]
+Een dergelijke belasting had al voor de negentiende eeuw bestaan in plaatselijke verordeningen. De wetsherzieningen van 1813 en daarna hadden plaatselijke accijnzen in wetten ondergebracht, die voor het hele koninkrijk golden. Kritiek op het feit dat zij de eerste levensbehoefte belastten, leidde in 1816 tot hun [[De afschaffing van de accijns ophet gemaal|'''opheffing''']]. In 1822 werd de accijns op het gemaal opnieuw ingevoerd, [[Noten TIN19-1-H3#3-16|<sup>[16]</sup>]]
 nu aangeprezen vanwege haar gevoeligheid voor welstandsverschillen. Immers, tarwe, het voedselbestanddeel van de welgestelden, was aanzienlijk hoger belast dan de rogge, dat het voedsel van de minder gegoeden vormde. De [[Het luxeprodukt suiker|'''accijnsregeling''']] en de controle op de molenaars werden verder aangescherpt in 1833, vooral om fraude te voorkomen.[[Noten TIN19-1-H3#3-17|<sup>[17]</sup>]]
 Over elke kilo rogge- of tarwemeel werd belasting geheven en de overheid zag er op toe dat niemand maalde zonder toestemming.

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
 '''Belasting op meel'''
@@ Regel 6: / Regel 5: @@
-Een dergelijke belasting had al voor de negentiende eeuw bestaan in plaatselijke verordeningen. De wetsherzieningen van 1813 en daarna hadden plaatselijke accijnzen in wetten ondergebracht, die voor het hele koninkrijk golden. Kritiek op het feit dat zij de eerste levensbehoefte belastten, leidde in 1816 tot hun opheffing. In 1822 werd de accijns op het gemaal opnieuw ingevoerd, [[Noten TIN19-1-H3#3-16|<sup>[16]</sup>]] nu aangeprezen vanwege haar gevoeligheid voor welstandsverschillen. Immers, tarwe, het voedselbestanddeel van de welgestelden, was aanzienlijk hoger belast dan de rogge, dat het voedsel van de minder gegoeden vormde. De [[Het luxeprodukt suiker|'''accijnsregeling''']] en de controle op de molenaars werden verder aangescherpt in 1833, vooral om fraude te voorkomen.[[Noten TIN19-1-H3#3-17|<sup>[17]</sup>]] Over elke kilo rogge- of tarwemeel werd belasting geheven en de overheid zag er op toe dat niemand maalde zonder toestemming.
+Een dergelijke belasting had al voor de negentiende eeuw bestaan in plaatselijke verordeningen. De wetsherzieningen van 1813 en daarna hadden plaatselijke accijnzen in wetten ondergebracht, die voor het hele koninkrijk golden. Kritiek op het feit dat zij de eerste levensbehoefte belastten, leidde in 1816 tot hun opheffing. In 1822 werd de accijns op het gemaal opnieuw ingevoerd, [[Noten TIN19-1-H3#3-16|<sup>[16]</sup>]]
 nu aangeprezen vanwege haar gevoeligheid voor welstandsverschillen. Immers, tarwe, het voedselbestanddeel van de welgestelden, was aanzienlijk hoger belast dan de rogge, dat het voedsel van de minder gegoeden vormde. De [[Het luxeprodukt suiker|'''accijnsregeling''']] en de controle op de molenaars werden verder aangescherpt in 1833, vooral om fraude te voorkomen.[[Noten TIN19-1-H3#3-17|<sup>[17]</sup>]]
 '''Reglementering'''
 Zelfs het hebben van een eenvoudig handmaaltoestel op boerderijen voor het grof malen van beestenvoer, was verboden. Een handige boer kon immers zo'n werktuig ook geschikt maken om er graan zo fijn mee te malen, dat hij er brood van kon bakken.
 Als sinds 1822 was het de korenmolenaar verboden om:
@@ Regel 30: / Regel 27: @@
 - meel dat al eens gemalen was, te hermalen zodat het fijner werd;
-- meel te zuiveren: het moest zoals het van de molenstenen kwam, worden afgevoerd. De bakker moest zelf met een zeef of buil het meel van de zemelen scheiden.
+- meel te zuiveren: het moest zoals het van de molenstenen kwam, worden afgevoerd. De bakker moest zelf met een  zeef of buil het meel van de zemelen scheiden.
@@ Regel 50: / Regel 47: @@
 Korenmolenaars waren verplicht exacte opgaven te doen van de ligging van de molen, de schuren, de loodsen en de woningen van het eigen gezin en de knechts. Bij een eventuele huiszoeking moest de belastingambtenaar inzicht hebben in mogelijke bergplaatsen en in mogelijke smokkelroutes van graan waarover geen belasting was betaald.
 Aanvragen voor nieuwe molens moesten derhalve ter beoordeling op fraude mogelijkheden met tekeningen voorgelegd worden aan het Rijk. Het bedrijf mocht bijvoorbeeld niet grenzen aan een bakkerij of meelhandel. Graan voor bemesting of veevoeding, waarover geen belasting behoefde te worden betaald, werd gemengd met zand om het ongeschikt te maken voor menselijk consumptie.
 '''Rem op bedrijfsvoering'''
 Behalve op de gemoedsrust van de molenaar, had deze wetgeving ook effecten op de hele bedrijfsvoering. Een grootschalige productie was zo goed als onmogelijk, want het graan moest zak voor zak zijn weg door de molen gaan. Door het verbod om meel te zuiveren, was het meel nooit lang houdbaar en voor de molenaar was er geen reden om zijn werkwijze te verbeteren: het mocht niet en zelf werd hij niet rijker van extra mooi en dus duurder meel, want hij mocht er niet in handelen.
 Toch werd op die gronden door de molenaars hoegenaamd niet geprotesteerd tegen de accijnswet. Hun grootste grieven waren die van de spiedende ambtenaren en het feit dat zij voor werkelijk alles formulieren, soms in tweevoud, moesten laten invullen. Overigens was de precieze papieren afwerking een zaak voor de ambtenaren, wat goed uitkwam voor de vele molenaars die niet konden lezen of schrijven.

←Oudere versie		Versie op 29 mrt 2008 18:21
Regel 3:		Regel 3:


−	Blijkens het voorgaande was er veel wat de molenaar niet mocht. Daar stond tegenover dat hij wettelijk tot veel verplicht was. De overheid, die dit alles wettelijk had vastgelegd, stelde bij alle molens ambtenaren aan om de naleving te controleren. De oorzaak van de reglementering van het korenmolenaarsberoep lag in de zogenaamde [[begrippenlijst#Accijns\|accijns]] op het gemaal,[[Afbeelding:Ossentredmolen_17e_eeuw.jpg\|thumb\|350px\|right\|Ossentredmolen voor 2 ossen en maalinrichting]] een belasting op meel.	+	Blijkens het voorgaande was er veel wat de molenaar niet mocht. Daar stond tegenover dat hij wettelijk tot veel verplicht was. De overheid, die dit alles wettelijk had vastgelegd, stelde bij alle molens ambtenaren aan om de naleving te controleren. De oorzaak van de reglementering van het korenmolenaarsberoep lag in de zogenaamde [[begrippenlijst#Accijns\|accijns]] op het gemaal,[[Afbeelding:Ossentredmolen_17e_eeuw.jpg\|thumb\|350px\|right\|Ossentredmolen voor 2 ossen en maalinrichting]] een belasting op meel.

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
-Blijkens het voorgaande was er veel wat de molenaar niet mocht. Daar stond tegenover dat hij wettelijk tot veel verplicht was. De overheid, die dit alles wettelijk had vastgelegd, stelde bij alle molens ambtenaren aan om de naleving te controleren. De oorzaak van de reglementering van het korenmolenaarsberoep lag in de zogenaamde [[begrippenlijst#Accijns|accijns]] op het gemaal,[[Afbeelding:Ossentredmolen_17e_eeuw.jpg|thumb|350px|right|Ossentredmolen voor 2 ossen en maalinrichting]] een belasting op meel. Een dergelijke belasting had al voor de negentiende eeuw bestaan in plaatselijke verordeningen. De wetsherzieningen van 1813 en daarna hadden plaatselijke accijnzen in wetten ondergebracht, die voor het hele koninkrijk golden. Kritiek op het feit dat zij de eerste levensbehoefte belastten, leidde in 1816 tot hun opheffing. In 1822 werd de accijns op het gemaal opnieuw ingevoerd, [[Noten TIN19-1-H3#3-16|<sup>[16]</sup>]] nu aangeprezen vanwege haar gevoeligheid voor welstandsverschillen. Immers, tarwe, het voedselbestanddeel van de welgestelden, was aanzienlijk hoger belast dan de rogge, dat het voedsel van de minder gegoeden vormde. De [[Het luxeprodukt suiker|'''accijnsregeling''']] en de controle op de molenaars werden verder aangescherpt in 1833, vooral om fraude te voorkomen.[[Noten TIN19-1-H3#3-17|<sup>[17]</sup>]] Over elke kilo rogge- of tarwemeel werd belasting geheven en de overheid zag er op toe dat niemand maalde zonder toestemming. Zelfs het hebben van een eenvoudig handmaaltoestel op boerderijen voor het grof malen van beestenvoer, was verboden. Een handige boer kon immers zo'n werktuig ook geschikt maken om er graan zo fijn mee te malen, dat hij er brood van kon bakken.
+'''Belasting op meel'''
 Als sinds 1822 was het de korenmolenaar verboden om:
 - meelhandelaar te zijn;
@@ Regel 7: / Regel 26: @@
 - een graanvoorraad binnen zijn molen aan te houden;
-_ 's nachts te malen zonder toestemming;
+- 's nachts te malen zonder toestemming;
-_ meel dat al eens gemalen was, te hermalen zodat het fijner werd;
+- meel dat al eens gemalen was, te hermalen zodat het fijner werd;
 - meel te zuiveren: het moest zoals het van de molenstenen kwam, worden afgevoerd. De bakker moest zelf met een zeef of buil het meel van de zemelen scheiden.
 Om elke vorm van belastingontduiking te voorkomen, moest de molenaar:
@@ Regel 26: / Regel 47: @@
 - enkele uren van tevoren aanmelden dat hij ging malen.
 Korenmolenaars waren verplicht exacte opgaven te doen van de ligging van de molen, de schuren, de loodsen en de woningen van het eigen gezin en de knechts. Bij een eventuele huiszoeking moest de belastingambtenaar inzicht hebben in mogelijke bergplaatsen en in mogelijke smokkelroutes van graan waarover geen belasting was betaald. Aanvragen voor nieuwe molens moesten derhalve ter beoordeling op fraude mogelijkheden met tekeningen voorgelegd worden aan het Rijk. Het bedrijf mocht bijvoorbeeld niet grenzen aan een bakkerij of meelhandel. Graan voor bemesting of veevoeding, waarover geen belasting behoefde te worden betaald, werd gemengd met zand om het ongeschikt te maken voor menselijk consumptie.
-Behalve op de gemoedsrust van de molenaar, had deze wetgeving ook effecten op de hele bedrijfsvoering. Een grootschalige produktie was zo goed als onmogelijk, want het graan moest zak voor zak zijn weg door de molen gaan. Door het verbod om meel te zuiveren, was het meel nooit lang houdbaar en voor de molenaar was er geen reden om zijn werkwijze te verbeteren: het mocht niet en zelf werd hij niet rijker van extra mooi en dus duurder meel, want hij mocht er niet in handelen.
 Toch werd op die gronden door de molenaars hoegenaamd niet geprotesteerd tegen de accijnswet. Hun grootste grieven waren die van de spiedende ambtenaren en het feit dat zij voor werkelijk alles formulieren, soms in tweevoud, moesten laten invullen. Overigens was de precieze papieren afwerking een zaak voor de ambtenaren, wat goed uitkwam voor de vele molenaars die niet konden lezen of schrijven.

@@ Regel 13: / Regel 13: @@
 - meel te zuiveren: het moest zoals het van de molenstenen kwam, worden afgevoerd. De bakker moest zelf met een zeef of buil het meel van de zemelen scheiden.
 Om elke vorm van belastingontduiking te voorkomen, moest de molenaar:
 - altijd een ambtenaar toelaten op zijn molen als er gemalen werd;
 - zijn maalloon in het bijzijn van een ambtenaar in een aparte kist deponeren, een kist met twee verschillende sloten, waarvan één sleutel berustte bij de ontvanger der direkte belastingen ter plaatse, de andere bij de molenaar;
 - van elke zak aangevoerd graan aantekening houden;
 [[Afbeelding:DenHaag_Westersingelsgracht.jpg|thumb|left|400px|Tekening van de Westsingelsgracht te Den Haag]]
 - elke zak graan afzonderlijk uitstorten en vermalen, zodat duidelijk was welke zak meel van welke zak graan afkomstig was;
 - elke zak meel afzonderlijk administreren, onder opgave van de hoedanigheid;