Een leger voorlichters - Bewerkingsoverzicht

NCAD op 18 apr 2008 08:15

2008-04-18T08:15:16Z

NCAD op 18 apr 2008 08:14

2008-04-18T08:14:32Z

NCAD op 18 apr 2008 08:13

2008-04-18T08:13:59Z

NCAD op 18 apr 2008 08:13

2008-04-18T08:13:14Z

NCAD op 18 apr 2008 08:12

2008-04-18T08:12:50Z

NCAD op 29 mrt 2008 16:06

2008-03-29T16:06:03Z

NCAD op 29 mrt 2008 15:59

2008-03-29T15:59:43Z

NCAD op 29 mrt 2008 15:57

2008-03-29T15:57:18Z

NCAD op 29 mrt 2008 15:54

2008-03-29T15:54:07Z

NCAD op 29 mrt 2008 15:53

2008-03-29T15:53:17Z

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
-[[Voeding voor het volk: kwantiteit en kwaliteit|'''Voorlichting aan het volk''']] over gezond en zuinig inkopen, koken en eten werd in de voedselrevolutie van meet af aan als opdracht beschouwd  door bepaalde groepen onder de burgerij. Met dergelijke particuliere voorlichting werd echter weinig succes geboekt, mede omdat het volk te arm was om voedsel van goede kwaliteit te kopen. Bovendien was er de sociale afstand tussen het volk en de  goedwillende voorlicht(st)ers. Zo baarde in 1887 een keurige dame op een tentoonstelling in Amsterdam enig opzien door haar cursus over goed en verantwoord koken hardnekkig in het Frans te geven. Voor de welgestelden met voldoende opleiding was het Frans een onderdeel van de opvoeding, voor de  rest van de bevolking was het onverstaanbaar. Onderwijs in huishoudkunde en [[Voedingswaarde en kwaliteit van voedsel|'''voorlichting over verschillende aspecten van voeding''']] bleven tot het begin van de 20ste eeuw  beperkt tot de burgerij die haar dochters op kookcursus stuurde.
+[[Voeding voor het volk: kwantiteit en kwaliteit|'''Voorlichting aan het volk''']] over gezond en zuinig inkopen, koken en eten werd in de voedselrevolutie van meet af aan als opdracht beschouwd  door bepaalde groepen onder de burgerij. Met dergelijke particuliere voorlichting werd echter weinig succes geboekt, mede omdat het volk te arm was om voedsel van goede kwaliteit te kopen. Bovendien was er de sociale afstand tussen het volk en de  goedwillende voorlicht(st)ers.
@@ Regel 16: / Regel 18: @@
 Dergelijke organisaties en instanties kunnen ook gezien worden als de overbrugging van de gegroeide en nog steeds groeiende kloof tussen [[Crisis in de relatie producent-consument|'''consumenten en producenten''']].  Het belang van sommige van deze organisaties nam in de tweede helft van de 20ste eeuw af. Daarnaast zouden [[Media, reclame, marketing|'''reclame en marketing''']]  een steeds belangrijker plaats gaan innemen. De onafhankelijkheid van de voorlichting kwam daarmee natuurlijk in het geding. Nu waren reclame en marketing niet nieuw en hadden zij volgens menig tijdgenoot in de jaren twintig en dertig al buitensporige proporties aangenomen. Met name de prijzige campagnes van Blue Band en Planta van de margarinefabrikanten [[De boterhandel van Jurgens en Van den Bergh|'''Van den Bergh en Jurgens''']] moesten het ontgelden.
-Het merkartikel was de kern van deze nieuwe vorm van communicatie tussen producent en consument. De betekenis ervan was met de toenemende reclame echter aan een ingrijpende verandering onderhevig. Het merkartikel beloofde een kwaliteitsgarantie in een anonieme massamarkt en werd zodoende in de eerste plaats een instrument in de concurrentiestrijd en in het verleiden van de consument.
+Het [[Het merkartikel|'''merkartikel''']] was de kern van deze nieuwe vorm van communicatie tussen producent en consument. De betekenis ervan was met de toenemende reclame echter aan een ingrijpende verandering onderhevig. Het merkartikel beloofde een kwaliteitsgarantie in een anonieme massamarkt en werd zodoende in de eerste plaats een instrument in de concurrentiestrijd en in het verleiden van de consument.

←Oudere versie		Versie op 18 apr 2008 08:14
Regel 1:		Regel 1:
−	[[Voeding voor het volk: kwantiteit en kwaliteit\|'''Voorlichting aan het volk''']] over gezond en zuinig inkopen, koken en eten werd in de voedselrevolutie van meet af aan als opdracht beschouwd door bepaalde groepen onder de burgerij. Met dergelijke particuliere voorlichting werd echter weinig succes geboekt, mede omdat het volk te arm was om voedsel van goede kwaliteit te kopen. Bovendien was er de sociale afstand tussen het volk en de goedwillende voorlicht(st)ers. Zo baarde in 1887 een keurige dame op een tentoonstelling in Amsterdam enig opzien door haar cursus over goed en verantwoord koken hardnekkig in het Frans te geven. Voor de welgestelden met voldoende opleiding was het Frans een onderdeel van de opvoeding, voor de rest van de bevolking was het onverstaanbaar. Onderwijs in huishoudkunde en [[Voedingswaarde en kwaliteit van voedsel\|\|'''voorlichting over verschillende aspecten van voeding''']] bleven tot het begin van de 20ste eeuw beperkt tot de burgerij die haar dochters op kookcursus stuurde.	+	[[Voeding voor het volk: kwantiteit en kwaliteit\|'''Voorlichting aan het volk''']] over gezond en zuinig inkopen, koken en eten werd in de voedselrevolutie van meet af aan als opdracht beschouwd door bepaalde groepen onder de burgerij. Met dergelijke particuliere voorlichting werd echter weinig succes geboekt, mede omdat het volk te arm was om voedsel van goede kwaliteit te kopen. Bovendien was er de sociale afstand tussen het volk en de goedwillende voorlicht(st)ers. Zo baarde in 1887 een keurige dame op een tentoonstelling in Amsterdam enig opzien door haar cursus over goed en verantwoord koken hardnekkig in het Frans te geven. Voor de welgestelden met voldoende opleiding was het Frans een onderdeel van de opvoeding, voor de rest van de bevolking was het onverstaanbaar. Onderwijs in huishoudkunde en [[Voedingswaarde en kwaliteit van voedsel\|'''voorlichting over verschillende aspecten van voeding''']] bleven tot het begin van de 20ste eeuw beperkt tot de burgerij die haar dochters op kookcursus stuurde.

←Oudere versie		Versie op 18 apr 2008 08:13
Regel 11:		Regel 11:


−	Ook de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen (opgericht in 1912) wierp zich vanaf de jaren twintig op als voorlichtster op het gebied van het huishouden. De oprichting van de NVvH was beïnvloed door de internationaal verbreide beweging voor de [[Begrippenlijst#Rationaliseren\|rationalisering]] van het huishouden, die op haar beurt weer geïnspireerd werd door de [[Begrippenlijst#Efficiency\|efficiency]]beweging in het bedrijfsleven. Tijdens de Crisis, overheid en collectieve propaganda\|'''economische crisis in de jaren dertig''']] kwam onder andere de Commissie inzake Huishoudelijke Voorlichting en Gezinsleiding tot stand, bedoeld om het grote publiek met een karige beurs te leren omgaan met alle zaken van het huishouden. [[Voedselvoorziening tijdens de oorlog\|'''De Tweede Wereldoorlog was aanleiding''']] tot oprichting van het Voorlichtingsbureau voor de Voeding. Na de oorlog zou de Consumentenbond (1953) zich met de voedselkwaliteit bezighouden.	+	Ook de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen (opgericht in 1912) wierp zich vanaf de jaren twintig op als voorlichtster op het gebied van het huishouden. De oprichting van de NVvH was beïnvloed door de internationaal verbreide beweging voor de [[Begrippenlijst#Rationaliseren\|rationalisering]] van het huishouden, die op haar beurt weer geïnspireerd werd door de [[Begrippenlijst#Efficiency\|efficiency]]beweging in het bedrijfsleven. Tijdens de [[Crisis, overheid en collectieve propaganda\|'''economische crisis in de jaren dertig''']] kwam onder andere de Commissie inzake Huishoudelijke Voorlichting en Gezinsleiding tot stand, bedoeld om het grote publiek met een karige beurs te leren omgaan met alle zaken van het huishouden. [[Voedselvoorziening tijdens de oorlog\|'''De Tweede Wereldoorlog was aanleiding''']] tot oprichting van het Voorlichtingsbureau voor de Voeding. Na de oorlog zou de Consumentenbond (1953) zich met de voedselkwaliteit bezighouden.

←Oudere versie		Versie op 18 apr 2008 08:13
Regel 8:		Regel 8:


−	Voedingsvoorlichting werd gegeven door een allengs groeiend en wisselend netwerk van beroepen, opleidingen, instanties en organisaties. Aan het eind van de 19e eeuw begon deze poging tot beinvloeding van de eetgewoonten van het volk met de aktiviteiten van de [[Kooklerares tijdens de ~~eerste wereldoorlog~~\|'''kook- en huishoudleraressen''']], onder meer afkomstig van de pas opgerichte huishoudscholen. Uit hun gelederen werden de deskundigen geworven, die nieuwe voorlichtingsorganisaties en -instituties gingen bemensen. [[Begrippenlijst#Branche\|Branche]]-organisaties voor zuivel, brood, groente en andere producten gingen zich eveneens al snel actief bemoeien met voorlichting in de vorm van [[Media, reclame, marketing\|'''reclame''']].	+	Voedingsvoorlichting werd gegeven door een allengs groeiend en wisselend netwerk van beroepen, opleidingen, instanties en organisaties. Aan het eind van de 19e eeuw begon deze poging tot beinvloeding van de eetgewoonten van het volk met de aktiviteiten van de [[Kooklerares tijdens de Eerste Wereldoorlog\|'''kook- en huishoudleraressen''']], onder meer afkomstig van de pas opgerichte huishoudscholen. Uit hun gelederen werden de deskundigen geworven, die nieuwe voorlichtingsorganisaties en -instituties gingen bemensen. [[Begrippenlijst#Branche\|Branche]]-organisaties voor zuivel, brood, groente en andere producten gingen zich eveneens al snel actief bemoeien met voorlichting in de vorm van [[Media, reclame, marketing\|'''reclame''']].

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
-Voorlichting aan het volk over gezond en zuinig inkopen, koken en eten werd in de voedselrevolutie van meet af aan als opdracht beschouwd  door bepaalde groepen onder de burgerij. Met dergelijke particuliere voorlichting werd echter weinig succes geboekt, mede omdat het volk te arm was om voedsel van goede kwaliteit te kopen. Bovendien was er de sociale afstand tussen het volk en de  goedwillende voorlicht(st)ers. Zo baarde in 1887 een keurige dame op een tentoonstelling in Amsterdam enig opzien door haar cursus over goed en verantwoord koken hardnekkig in het Frans te geven. Voor de welgestelden met voldoende opleiding was het Frans een onderdeel van de opvoeding, voor de  rest van de bevolking was het onverstaanbaar. Onderwijs in huishoudkunde en voorlichting over verschillende aspecten van voeding bleven tot het begin van de 20ste eeuw  beperkt tot de burgerij die haar dochters op kookcursus stuurde.
+[[Voeding voor het volk: kwantiteit en kwaliteit|'''Voorlichting aan het volk''']] over gezond en zuinig inkopen, koken en eten werd in de voedselrevolutie van meet af aan als opdracht beschouwd  door bepaalde groepen onder de burgerij. Met dergelijke particuliere voorlichting werd echter weinig succes geboekt, mede omdat het volk te arm was om voedsel van goede kwaliteit te kopen. Bovendien was er de sociale afstand tussen het volk en de  goedwillende voorlicht(st)ers. Zo baarde in 1887 een keurige dame op een tentoonstelling in Amsterdam enig opzien door haar cursus over goed en verantwoord koken hardnekkig in het Frans te geven. Voor de welgestelden met voldoende opleiding was het Frans een onderdeel van de opvoeding, voor de  rest van de bevolking was het onverstaanbaar. Onderwijs in huishoudkunde en [[Voedingswaarde en kwaliteit van voedsel||'''voorlichting over verschillende aspecten van voeding''']] bleven tot het begin van de 20ste eeuw  beperkt tot de burgerij die haar dochters op kookcursus stuurde.
@@ Regel 5: / Regel 5: @@
-Het debat over gezonde voeding - in de jaren na de Tweede Wereldoorlog met name gevoerd tussen voedingskundigen en voedingsindustrie – zou resulteren in de befaamde Schijf van Vijf. Dit voorlichtingsinstrument verdeelde de onmisbare dagelijkse voedingsmiddelen aanschouwelijk in brandstoffen (koolhydraten en vetten), bouwstoffen (eiwitten) en beschermende stoffen (vitamines en mineralen). Daarnaast werden specifieke voedingsmiddelen en fabrieksproducten, zoals kaas in conservenblikken, diepvriesgroenten, nieuwe frisdranken en gevriesdroogde koffie kritisch gevolgd en beoordeeld op kwaliteit, smaak en prijs.
+Het debat over gezonde voeding - in de jaren na de Tweede Wereldoorlog met name gevoerd tussen voedingskundigen en voedingsindustrie – zou resulteren in de befaamde Schijf van Vijf. Dit voorlichtingsinstrument verdeelde de onmisbare dagelijkse voedingsmiddelen aanschouwelijk in brandstoffen (koolhydraten en vetten), bouwstoffen (eiwitten) en beschermende stoffen [[De verwerking van vitamines in voedingsmiddelen|'''(vitamines en mineralen)''']]. Daarnaast werden specifieke voedingsmiddelen en fabrieksproducten, zoals kaas in conservenblikken, diepvriesgroenten, nieuwe [[Frisdranken|'''frisdranken''']] en gevriesdroogde koffie kritisch gevolgd en beoordeeld op kwaliteit, smaak en prijs.
-Voedingsvoorlichting  werd gegeven door een allengs groeiend en wisselend netwerk van beroepen, opleidingen, instanties en organisaties. Aan het eind van de 19e eeuw begon deze poging tot beinvloeding van de eetgewoonten van het volk  met de aktiviteiten van de kook- en huishoudleraressen, onder meer afkomstig van de pas opgerichte huishoudscholen. Uit hun gelederen werden de deskundigen geworven, die nieuwe voorlichtingsorganisaties en -instituties gingen bemensen. Branche-organisaties voor zuivel, brood, groente en andere producten gingen zich eveneens al snel actief bemoeien met voorlichting in de vorm van reclame.
+Voedingsvoorlichting  werd gegeven door een allengs groeiend en wisselend netwerk van beroepen, opleidingen, instanties en organisaties. Aan het eind van de 19e eeuw begon deze poging tot beinvloeding van de eetgewoonten van het volk  met de aktiviteiten van de [[Kooklerares tijdens de eerste wereldoorlog|'''kook- en huishoudleraressen''']], onder meer afkomstig van de pas opgerichte huishoudscholen. Uit hun gelederen werden de deskundigen geworven, die nieuwe voorlichtingsorganisaties en -instituties gingen bemensen. [[Begrippenlijst#Branche|Branche]]-organisaties voor zuivel, brood, groente en andere producten gingen zich eveneens al snel actief bemoeien met voorlichting in de vorm van [[Media, reclame, marketing|'''reclame''']].
-Ook de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen (opgericht in 1912) wierp zich vanaf de jaren twintig op als voorlichtster op het gebied van het huishouden. De oprichting van de NVvH was beïnvloed door de internationaal verbreide beweging voor de [[Begrippenlijst#Rationaliseren|rationalisering]] van het huishouden, die op haar beurt weer geïnspireerd werd door de efficiencybeweging in het bedrijfsleven. Tijdens de economische crisis in de jaren dertig  kwam onder andere de Commissie inzake Huishoudelijke Voorlichting en Gezinsleiding tot stand, bedoeld om het grote publiek met een karige beurs te leren omgaan met alle zaken van het huishouden. De Tweede Wereldoorlog was aanleiding tot oprichting van het Voorlichtingsbureau voor de Voeding. Na de oorlog zou de Consumentenbond (1953) zich met de voedselkwaliteit bezighouden.
+Ook de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen (opgericht in 1912) wierp zich vanaf de jaren twintig op als voorlichtster op het gebied van het huishouden. De oprichting van de NVvH was beïnvloed door de internationaal verbreide beweging voor de [[Begrippenlijst#Rationaliseren|rationalisering]] van het huishouden, die op haar beurt weer geïnspireerd werd door de [[Begrippenlijst#Efficiency|efficiency]]beweging in het bedrijfsleven. Tijdens de Crisis, overheid en collectieve propaganda|'''economische crisis in de jaren dertig''']]  kwam onder andere de Commissie inzake Huishoudelijke Voorlichting en Gezinsleiding tot stand, bedoeld om het grote publiek met een karige beurs te leren omgaan met alle zaken van het huishouden. [[Voedselvoorziening tijdens de oorlog|'''De Tweede Wereldoorlog was aanleiding''']] tot oprichting van het Voorlichtingsbureau voor de Voeding. Na de oorlog zou de Consumentenbond (1953) zich met de voedselkwaliteit bezighouden.

←Oudere versie		Versie op 29 mrt 2008 16:06
Regel 2:		Regel 2:


−	[[Voorlichting en consumentenbescherming\|'''Voedingsvoorlichting''']] was een van de resultaten van een voortdurend, publiek debat over de kwaliteit en de waarde van voeding. Met name over de eetgewoonten van het volk maakten artsen en fabrikanten zich zorgen.Voedingsgewoonten werden onder de loep genomen en ter discussie gesteld, óók die van de burgerij. In de ‘betere kringen’ was het in de tweede helft van de 19de eeuw bijvoorbeeld gebruikelijk om baby’s na enkele maanden vol te stoppen met pap, zo dik als stijfsel, gemaakt van boekweitmeel met water, stroop en boter. De kinderen werden ‘mooi dik’, maar kregen later groeistoornissen en waren vatbaarder voor ziekten. Consultatiebureaus voor zuigelingen zouden aan het begin van de 20ste eeuw de voorlichting over de juiste voeding van baby’s op zich nemen. Het debat over gezonde voeding - in de jaren na de Tweede Wereldoorlog met name gevoerd tussen voedingskundigen en voedingsindustrie – zou resulteren in de befaamde Schijf van Vijf. Dit voorlichtingsinstrument verdeelde de onmisbare dagelijkse voedingsmiddelen aanschouwelijk in brandstoffen (koolhydraten en vetten), bouwstoffen (eiwitten) en beschermende stoffen (vitamines en mineralen). Daarnaast werden specifieke voedingsmiddelen en fabrieksproducten, zoals kaas in conservenblikken, diepvriesgroenten, nieuwe frisdranken en gevriesdroogde koffie kritisch gevolgd en beoordeeld op kwaliteit, smaak en prijs.	+	[[Voorlichting en consumentenbescherming\|'''Voedingsvoorlichting''']] was een van de resultaten van een voortdurend, publiek debat over de kwaliteit en de waarde van voeding. Met name over de eetgewoonten van het volk maakten artsen en fabrikanten zich zorgen.Voedingsgewoonten werden onder de loep genomen en ter discussie gesteld, óók die van de burgerij. In de ‘betere kringen’ was het in de tweede helft van de 19de eeuw bijvoorbeeld gebruikelijk om baby’s na enkele maanden vol te stoppen met pap, zo dik als stijfsel, gemaakt van boekweitmeel met water, stroop en boter. De kinderen werden ‘mooi dik’, maar kregen later groeistoornissen en waren vatbaarder voor ziekten. Consultatiebureaus voor zuigelingen zouden aan het begin van de 20ste eeuw de voorlichting over de juiste voeding van baby’s op zich nemen.
		+
		+
		+	Het debat over gezonde voeding - in de jaren na de Tweede Wereldoorlog met name gevoerd tussen voedingskundigen en voedingsindustrie – zou resulteren in de befaamde Schijf van Vijf. Dit voorlichtingsinstrument verdeelde de onmisbare dagelijkse voedingsmiddelen aanschouwelijk in brandstoffen (koolhydraten en vetten), bouwstoffen (eiwitten) en beschermende stoffen (vitamines en mineralen). Daarnaast werden specifieke voedingsmiddelen en fabrieksproducten, zoals kaas in conservenblikken, diepvriesgroenten, nieuwe frisdranken en gevriesdroogde koffie kritisch gevolgd en beoordeeld op kwaliteit, smaak en prijs.


Regel 11:		Regel 14:


−	Dergelijke organisaties en instanties kunnen ook gezien worden als de overbrugging van de gegroeide en nog steeds groeiende kloof tussen [[Crisis in de relatie producent-consument\|'''consumenten en producenten''']]. Het belang van sommige van deze organisaties nam in de tweede helft van de 20ste eeuw af. Daarnaast zouden [[Media, reclame, marketing\|'''reclame en marketing''']] een steeds belangrijker plaats gaan innemen. De onafhankelijkheid van de voorlichting kwam daarmee natuurlijk in het geding. Nu waren reclame en marketing niet nieuw en hadden zij volgens menig tijdgenoot in de jaren twintig en dertig al buitensporige proporties aangenomen. Met name de prijzige campagnes van Blue Band en Planta van de margarinefabrikanten Van den Bergh en Jurgens moesten het ontgelden. Het merkartikel was de kern van deze nieuwe vorm van communicatie tussen producent en consument. De betekenis ervan was met de toenemende reclame echter aan een ingrijpende verandering onderhevig. Het merkartikel beloofde een kwaliteitsgarantie in een anonieme massamarkt en werd zodoende in de eerste plaats een instrument in de concurrentiestrijd en in het verleiden van de consument.	+	Dergelijke organisaties en instanties kunnen ook gezien worden als de overbrugging van de gegroeide en nog steeds groeiende kloof tussen [[Crisis in de relatie producent-consument\|'''consumenten en producenten''']]. Het belang van sommige van deze organisaties nam in de tweede helft van de 20ste eeuw af. Daarnaast zouden [[Media, reclame, marketing\|'''reclame en marketing''']] een steeds belangrijker plaats gaan innemen. De onafhankelijkheid van de voorlichting kwam daarmee natuurlijk in het geding. Nu waren reclame en marketing niet nieuw en hadden zij volgens menig tijdgenoot in de jaren twintig en dertig al buitensporige proporties aangenomen. Met name de prijzige campagnes van Blue Band en Planta van de margarinefabrikanten [[De boterhandel van Jurgens en Van den Bergh\|'''Van den Bergh en Jurgens''']] moesten het ontgelden.
		+
		+	Het merkartikel was de kern van deze nieuwe vorm van communicatie tussen producent en consument. De betekenis ervan was met de toenemende reclame echter aan een ingrijpende verandering onderhevig. Het merkartikel beloofde een kwaliteitsgarantie in een anonieme massamarkt en werd zodoende in de eerste plaats een instrument in de concurrentiestrijd en in het verleiden van de consument.

←Oudere versie		Versie op 29 mrt 2008 15:59
Regel 11:		Regel 11:


−	Dergelijke organisaties en instanties kunnen ook gezien worden als de overbrugging van de gegroeide en nog steeds groeiende kloof tussen [[Crisis in de relatie producent-consument\|'''consumenten en producenten''']]. Het belang van sommige van deze organisaties nam in de tweede helft van de 20ste eeuw af. Daarnaast zouden reclame en marketing een steeds belangrijker plaats gaan innemen. De onafhankelijkheid van de voorlichting kwam daarmee natuurlijk in het geding. Nu waren reclame en marketing niet nieuw en hadden zij volgens menig tijdgenoot in de jaren twintig en dertig al buitensporige proporties aangenomen. Met name de prijzige campagnes van Blue Band en Planta van de margarinefabrikanten Van den Bergh en Jurgens moesten het ontgelden. Het merkartikel was de kern van deze nieuwe vorm van communicatie tussen producent en consument. De betekenis ervan was met de toenemende reclame echter aan een ingrijpende verandering onderhevig. Het merkartikel beloofde een kwaliteitsgarantie in een anonieme massamarkt en werd zodoende in de eerste plaats een instrument in de concurrentiestrijd en in het verleiden van de consument.	+	Dergelijke organisaties en instanties kunnen ook gezien worden als de overbrugging van de gegroeide en nog steeds groeiende kloof tussen [[Crisis in de relatie producent-consument\|'''consumenten en producenten''']]. Het belang van sommige van deze organisaties nam in de tweede helft van de 20ste eeuw af. Daarnaast zouden [[Media, reclame, marketing\|'''reclame en marketing''']] een steeds belangrijker plaats gaan innemen. De onafhankelijkheid van de voorlichting kwam daarmee natuurlijk in het geding. Nu waren reclame en marketing niet nieuw en hadden zij volgens menig tijdgenoot in de jaren twintig en dertig al buitensporige proporties aangenomen. Met name de prijzige campagnes van Blue Band en Planta van de margarinefabrikanten Van den Bergh en Jurgens moesten het ontgelden. Het merkartikel was de kern van deze nieuwe vorm van communicatie tussen producent en consument. De betekenis ervan was met de toenemende reclame echter aan een ingrijpende verandering onderhevig. Het merkartikel beloofde een kwaliteitsgarantie in een anonieme massamarkt en werd zodoende in de eerste plaats een instrument in de concurrentiestrijd en in het verleiden van de consument.

←Oudere versie		Versie op 29 mrt 2008 15:57
Regel 11:		Regel 11:


−	Dergelijke organisaties en instanties kunnen ook gezien worden als de overbrugging van de gegroeide en nog steeds groeiende kloof tussen consumenten en producenten. Het belang van sommige van deze organisaties nam in de tweede helft van de 20ste eeuw af. Daarnaast zouden reclame en marketing een steeds belangrijker plaats gaan innemen. De onafhankelijkheid van de voorlichting kwam daarmee natuurlijk in het geding. Nu waren reclame en marketing niet nieuw en hadden zij volgens menig tijdgenoot in de jaren twintig en dertig al buitensporige proporties aangenomen. Met name de prijzige campagnes van Blue Band en Planta van de margarinefabrikanten Van den Bergh en Jurgens moesten het ontgelden. Het merkartikel was de kern van deze nieuwe vorm van communicatie tussen producent en consument. De betekenis ervan was met de toenemende reclame echter aan een ingrijpende verandering onderhevig. Het merkartikel beloofde een kwaliteitsgarantie in een anonieme massamarkt en werd zodoende in de eerste plaats een instrument in de concurrentiestrijd en in het verleiden van de consument.	+	Dergelijke organisaties en instanties kunnen ook gezien worden als de overbrugging van de gegroeide en nog steeds groeiende kloof tussen [[Crisis in de relatie producent-consument\|'''consumenten en producenten''']]. Het belang van sommige van deze organisaties nam in de tweede helft van de 20ste eeuw af. Daarnaast zouden reclame en marketing een steeds belangrijker plaats gaan innemen. De onafhankelijkheid van de voorlichting kwam daarmee natuurlijk in het geding. Nu waren reclame en marketing niet nieuw en hadden zij volgens menig tijdgenoot in de jaren twintig en dertig al buitensporige proporties aangenomen. Met name de prijzige campagnes van Blue Band en Planta van de margarinefabrikanten Van den Bergh en Jurgens moesten het ontgelden. Het merkartikel was de kern van deze nieuwe vorm van communicatie tussen producent en consument. De betekenis ervan was met de toenemende reclame echter aan een ingrijpende verandering onderhevig. Het merkartikel beloofde een kwaliteitsgarantie in een anonieme massamarkt en werd zodoende in de eerste plaats een instrument in de concurrentiestrijd en in het verleiden van de consument.

←Oudere versie		Versie op 29 mrt 2008 15:54
Regel 5:		Regel 5:


−	Voedingsvoorlichting werd gegeven door een allengs groeiend en wisselend netwerk van beroepen, opleidingen, instanties en organisaties. Aan het eind van de 19e eeuw begon deze poging tot beinvloeding van de eetgewoonten van het volk met de aktiviteiten van de kook- en huishoudleraressen, onder meer afkomstig van de pas opgerichte huishoudscholen. Uit hun gelederen werden de deskundigen geworven, die nieuwe voorlichtingsorganisaties en -instituties gingen bemensen. Branche-organisaties voor zuivel, brood, groente en andere producten gingen zich eveneens al snel actief bemoeien met voorlichting in de vorm van reclame. Ook de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen (opgericht in 1912) wierp zich vanaf de jaren twintig op als voorlichtster op het gebied van het huishouden. De oprichting van de NVvH was beïnvloed door de internationaal verbreide beweging voor de [[Begrippenlijst#Rationaliseren\|rationalisering]] van het huishouden, die op haar beurt weer geïnspireerd werd door de efficiencybeweging in het bedrijfsleven. Tijdens de economische crisis in de jaren dertig kwam onder andere de Commissie inzake Huishoudelijke Voorlichting en Gezinsleiding tot stand, bedoeld om het grote publiek met een karige beurs te leren omgaan met alle zaken van het huishouden. De Tweede Wereldoorlog was aanleiding tot oprichting van het Voorlichtingsbureau voor de Voeding. Na de oorlog zou de Consumentenbond (1953) zich met de voedselkwaliteit bezighouden.	+	Voedingsvoorlichting werd gegeven door een allengs groeiend en wisselend netwerk van beroepen, opleidingen, instanties en organisaties. Aan het eind van de 19e eeuw begon deze poging tot beinvloeding van de eetgewoonten van het volk met de aktiviteiten van de kook- en huishoudleraressen, onder meer afkomstig van de pas opgerichte huishoudscholen. Uit hun gelederen werden de deskundigen geworven, die nieuwe voorlichtingsorganisaties en -instituties gingen bemensen. Branche-organisaties voor zuivel, brood, groente en andere producten gingen zich eveneens al snel actief bemoeien met voorlichting in de vorm van reclame.
		+
		+
		+	Ook de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen (opgericht in 1912) wierp zich vanaf de jaren twintig op als voorlichtster op het gebied van het huishouden. De oprichting van de NVvH was beïnvloed door de internationaal verbreide beweging voor de [[Begrippenlijst#Rationaliseren\|rationalisering]] van het huishouden, die op haar beurt weer geïnspireerd werd door de efficiencybeweging in het bedrijfsleven. Tijdens de economische crisis in de jaren dertig kwam onder andere de Commissie inzake Huishoudelijke Voorlichting en Gezinsleiding tot stand, bedoeld om het grote publiek met een karige beurs te leren omgaan met alle zaken van het huishouden. De Tweede Wereldoorlog was aanleiding tot oprichting van het Voorlichtingsbureau voor de Voeding. Na de oorlog zou de Consumentenbond (1953) zich met de voedselkwaliteit bezighouden.
		+
		+
	Dergelijke organisaties en instanties kunnen ook gezien worden als de overbrugging van de gegroeide en nog steeds groeiende kloof tussen consumenten en producenten. Het belang van sommige van deze organisaties nam in de tweede helft van de 20ste eeuw af. Daarnaast zouden reclame en marketing een steeds belangrijker plaats gaan innemen. De onafhankelijkheid van de voorlichting kwam daarmee natuurlijk in het geding. Nu waren reclame en marketing niet nieuw en hadden zij volgens menig tijdgenoot in de jaren twintig en dertig al buitensporige proporties aangenomen. Met name de prijzige campagnes van Blue Band en Planta van de margarinefabrikanten Van den Bergh en Jurgens moesten het ontgelden. Het merkartikel was de kern van deze nieuwe vorm van communicatie tussen producent en consument. De betekenis ervan was met de toenemende reclame echter aan een ingrijpende verandering onderhevig. Het merkartikel beloofde een kwaliteitsgarantie in een anonieme massamarkt en werd zodoende in de eerste plaats een instrument in de concurrentiestrijd en in het verleiden van de consument.		Dergelijke organisaties en instanties kunnen ook gezien worden als de overbrugging van de gegroeide en nog steeds groeiende kloof tussen consumenten en producenten. Het belang van sommige van deze organisaties nam in de tweede helft van de 20ste eeuw af. Daarnaast zouden reclame en marketing een steeds belangrijker plaats gaan innemen. De onafhankelijkheid van de voorlichting kwam daarmee natuurlijk in het geding. Nu waren reclame en marketing niet nieuw en hadden zij volgens menig tijdgenoot in de jaren twintig en dertig al buitensporige proporties aangenomen. Met name de prijzige campagnes van Blue Band en Planta van de margarinefabrikanten Van den Bergh en Jurgens moesten het ontgelden. Het merkartikel was de kern van deze nieuwe vorm van communicatie tussen producent en consument. De betekenis ervan was met de toenemende reclame echter aan een ingrijpende verandering onderhevig. Het merkartikel beloofde een kwaliteitsgarantie in een anonieme massamarkt en werd zodoende in de eerste plaats een instrument in de concurrentiestrijd en in het verleiden van de consument.

←Oudere versie		Versie op 29 mrt 2008 15:53
Regel 5:		Regel 5:


−	Voedingsvoorlichting werd gegeven door een allengs groeiend en wisselend netwerk van beroepen, opleidingen, instanties en organisaties. Aan het eind van de 19e eeuw begon deze poging tot beinvloeding van de eetgewoonten van het volk met de aktiviteiten van de kook- en huishoudleraressen, onder meer afkomstig van de pas opgerichte huishoudscholen. Uit hun gelederen werden de deskundigen geworven, die nieuwe voorlichtingsorganisaties en -instituties gingen bemensen. Branche-organisaties voor zuivel, brood, groente en andere producten gingen zich eveneens al snel actief bemoeien met voorlichting in de vorm van reclame. Ook de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen (opgericht in 1912) wierp zich vanaf de jaren twintig op als voorlichtster op het gebied van het huishouden. De oprichting van de NVvH was beïnvloed door de internationaal verbreide beweging voor de [[Begrippenlijst#~~Rationalisering~~\|rationalisering]] van het huishouden, die op haar beurt weer geïnspireerd werd door de efficiencybeweging in het bedrijfsleven. Tijdens de economische crisis in de jaren dertig kwam onder andere de Commissie inzake Huishoudelijke Voorlichting en Gezinsleiding tot stand, bedoeld om het grote publiek met een karige beurs te leren omgaan met alle zaken van het huishouden. De Tweede Wereldoorlog was aanleiding tot oprichting van het Voorlichtingsbureau voor de Voeding. Na de oorlog zou de Consumentenbond (1953) zich met de voedselkwaliteit bezighouden.	+	Voedingsvoorlichting werd gegeven door een allengs groeiend en wisselend netwerk van beroepen, opleidingen, instanties en organisaties. Aan het eind van de 19e eeuw begon deze poging tot beinvloeding van de eetgewoonten van het volk met de aktiviteiten van de kook- en huishoudleraressen, onder meer afkomstig van de pas opgerichte huishoudscholen. Uit hun gelederen werden de deskundigen geworven, die nieuwe voorlichtingsorganisaties en -instituties gingen bemensen. Branche-organisaties voor zuivel, brood, groente en andere producten gingen zich eveneens al snel actief bemoeien met voorlichting in de vorm van reclame. Ook de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen (opgericht in 1912) wierp zich vanaf de jaren twintig op als voorlichtster op het gebied van het huishouden. De oprichting van de NVvH was beïnvloed door de internationaal verbreide beweging voor de [[Begrippenlijst#Rationaliseren\|rationalisering]] van het huishouden, die op haar beurt weer geïnspireerd werd door de efficiencybeweging in het bedrijfsleven. Tijdens de economische crisis in de jaren dertig kwam onder andere de Commissie inzake Huishoudelijke Voorlichting en Gezinsleiding tot stand, bedoeld om het grote publiek met een karige beurs te leren omgaan met alle zaken van het huishouden. De Tweede Wereldoorlog was aanleiding tot oprichting van het Voorlichtingsbureau voor de Voeding. Na de oorlog zou de Consumentenbond (1953) zich met de voedselkwaliteit bezighouden.
	Dergelijke organisaties en instanties kunnen ook gezien worden als de overbrugging van de gegroeide en nog steeds groeiende kloof tussen consumenten en producenten. Het belang van sommige van deze organisaties nam in de tweede helft van de 20ste eeuw af. Daarnaast zouden reclame en marketing een steeds belangrijker plaats gaan innemen. De onafhankelijkheid van de voorlichting kwam daarmee natuurlijk in het geding. Nu waren reclame en marketing niet nieuw en hadden zij volgens menig tijdgenoot in de jaren twintig en dertig al buitensporige proporties aangenomen. Met name de prijzige campagnes van Blue Band en Planta van de margarinefabrikanten Van den Bergh en Jurgens moesten het ontgelden. Het merkartikel was de kern van deze nieuwe vorm van communicatie tussen producent en consument. De betekenis ervan was met de toenemende reclame echter aan een ingrijpende verandering onderhevig. Het merkartikel beloofde een kwaliteitsgarantie in een anonieme massamarkt en werd zodoende in de eerste plaats een instrument in de concurrentiestrijd en in het verleiden van de consument.		Dergelijke organisaties en instanties kunnen ook gezien worden als de overbrugging van de gegroeide en nog steeds groeiende kloof tussen consumenten en producenten. Het belang van sommige van deze organisaties nam in de tweede helft van de 20ste eeuw af. Daarnaast zouden reclame en marketing een steeds belangrijker plaats gaan innemen. De onafhankelijkheid van de voorlichting kwam daarmee natuurlijk in het geding. Nu waren reclame en marketing niet nieuw en hadden zij volgens menig tijdgenoot in de jaren twintig en dertig al buitensporige proporties aangenomen. Met name de prijzige campagnes van Blue Band en Planta van de margarinefabrikanten Van den Bergh en Jurgens moesten het ontgelden. Het merkartikel was de kern van deze nieuwe vorm van communicatie tussen producent en consument. De betekenis ervan was met de toenemende reclame echter aan een ingrijpende verandering onderhevig. Het merkartikel beloofde een kwaliteitsgarantie in een anonieme massamarkt en werd zodoende in de eerste plaats een instrument in de concurrentiestrijd en in het verleiden van de consument.